اعطای وام به کشورهای دیگر نیاز به تصویب مجلس دارد

 روزنامه اعتماد  صفحه 5

اعتراض شدید مجلس به اعطای وام 300 میلیون دلاری به پاکستان از سوی دولت نهم

   روز گذشته اعطای وام 300 میلیون دلاری دولت نهم به پاکستان انتقاد شدید نمایندگان اقلیت مجلس را در پی داشت. این اولین بار نیست که نوع مناسبات ایران از سوی دستگاه دیپلماسی دولت نهم با همسایگان شرقی خود به خصوص پاکستان مورد انتقاد و اعتراض نمایندگان مجلس قرار گرفته است، به طوری که در دو ماه اخیر چندین بار مسوولان دستگاه سیاست خارجی با حضور در صحن علنی مجلس مجبور به پاسخگویی در این باره شده اند که البته در اغلب موارد توضیحات قانع کننده نبوده و مجلس موظف به پیگیری موضوع شده است. روز گذشته نیز نمایندگان اقلیت مجلس به احتمال اعطای وام به دولت پاکستان اعتراض کردند و خواستار پاسخگویی دولت در این باره شدند.
    به گزارش فارس، داریوش قنبری نماینده ایلام پیش از پایان جلسه علنی روز گذشته مجلس در اخطاری آیین نامه یی مربوط به اصل 80 قانون اساسی اظهار داشت: قانون اساسی مهم ترین میثاقی است که بین شهروندان و حکومت وجود دارد که در مجموع بر اساس آن پایه کار تنظیم روابط قوای مختلف در کشور انجام می شود. وی افزود: در ارتباط با وام های خارجی هم جایگاه مجلس در این اصل مشخص شده که هرگونه وام یا کمکی که قرار است به خارجی ها داده شود باید با تصویب مجلس شورای اسلامی باشد. نماینده ایلام خاطرنشان کرد: در مورد مبلغ 300 میلیون دلار که قرار است ایران به پاکستان کمک کند، دولت به چه حقی می آید اینچنین کمک هایی را وعده می دهد بدون آنکه این کمک در مجلس به تصویب رسیده باشد؟ دولت این اختیار را از کجا کسب کرده است که به این شکل به میثاق ملی ما بی توجهی کند؟
    قنبری خاطرنشان کرد: مبلغ 300 میلیون دلار پول کمی نیست. بیش از دو برابر اعتبارات عمرانی حوزه انتخابیه بنده است و بنده از شما تقاضا دارم مسوولان دولتی را به مجلس فرا بخوانید تا در این رابطه توضیح دهند چه کسی به آنها حق داده بیایند حقوق ملت را به بیگانگان واگذار کنند و در مجموع از حقوق ملت به این شکل حاتم بخشی کنند.
    لاریجانی در پاسخ به تذکر وی گفت: این قضیه ممکن است بحث اولیه اش مطرح شده باشد که باید مسیرش را از طریق مجلس طی کند و کمیسیون امنیت ملی هم دنبال خواهد کرد. وی افزود: این گونه موارد که به مصلحت کشور باشد و منافع ملی کشور در آن تامین شود پس از تصویب در مجلس قابل اجرا است، لذا پیگیری خواهد شد و کمیسیون امنیت ملی هم نتیجه اش را به مجلس می دهد. همچنین در ادامه این جلسه حسینعلی شهریاری نماینده زاهدان نیز در تذکری با استناد به اصل 80 قانون اساسی گفت: اعطای وام و کمک های بلاعوض داخلی و خارجی از طرف دولت به کشورها باید با تصویب مجلس شورای اسلامی باشد.
    وی افزود: بر اساس اخبار رسانه ها، در کنفرانس ژاپن 330 میلیون دلار کمک بلاعوض و وام در اختیار دولت پاکستان قرار گرفته است. نماینده زاهدان تاکید کرد: این کمک ها به دولتی اعطا می شود که هیچ گونه همکاری در رابطه با مسائل امنیتی در شرق کشور ندارد.
    وی تصریح کرد: دولت پاکستان در گرفتن این وام و کمک چه قول و قرارهایی به جمهوری اسلامی ایران داده است: آیا قرار است این کشور در مسائل امنیتی به ایران کمک کند، یا قرار است اشراری را که در پاکستان حضور دارند به ما تحویل دهند؟
    شهریاری خاطرنشان کرد: در ازای پول ملت چه دستاوردی از این وام و کمک نصیب جمهوری اسلامی ایران می شود. علی لاریجانی رئیس مجلس شورای اسلامی نیز در پاسخ به این تذکر گفت: اصل این موضوع که اعطای وام نیاز به تصویب مجلس دارد، وارد است. اگر تصمیمی توسط دولت گرفته شود، تصمیم نهایی آن باید از طریق مجلس طی شود.
    رئیس مجلس در عین حال تصریح کرد: ایران همچنین انتقاداتی به دولت پاکستان مبنی بر اینکه برخی افراد شرور از پاکستان عملیاتی در خاک ایران انجام داده اند، دارد.
    لاریجانی از کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس خواست این موضوع را پیگیری کرده تا اعطای وام به دولت پاکستان مسیر واقعی خود را طی کند.
    بررسی کمک ایران به پاکستان در مجلس
    همچنین کاظم جلالی از بررسی موضوع ناامنی های غرب کشور، حمله تروریستی به زائران ایرانی و کمک 330 میلیون دلاری ایران به پاکستان برای مبارزه با تروریسم در این کمیسیون خبر داد.
    به گزارش ایلنا، سخنگوی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس با حضور در جمع خبرنگاران مجلس از سفر پرویز سروری رئیس کمیته امنیت داخلی و محمد کرمی راد عضو هیات رئیسه کمیسیون امنیت ملی به کرمانشاه خبر داد و افزود: این نمایندگان ناامنی های به وجود آمده در غرب کشور را بررسی کرده و گزارش خود را به کمیسیون امنیت ملی ارائه خواهند داد.
    به گفته وی همچنین قرار است هیاتی از سوی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی به ریاست حسین سبحانی نیا نایب رئیس کمیسیون و چند تن دیگر از اعضا ناامنی هایی را که در عراق برای زائران ایرانی پدید آمده است، بررسی کنند.
    جلالی در واکنش به حادثه تروریستی اخیر در عراق گفت: لازم است دولت عراق گزارشی از این موضوع ارائه دهد. البته نحوه مدیریت زوار نیز از بحث های دیگری است که باید مورد بررسی قرار بگیرد.
    سخنگوی کمیسیون امنیت ملی از تذکرات برخی نمایندگان نسبت به کمک 330 میلیون دلاری دولت ایران به پاکستان برای مبارزه با تروریسم و ناامنی طبیعی در این کشور یاد کرد و افزود: با توجه به این تذکرات نمایندگان تصمیم گرفته شد کمیسیون امنیت ملی به بررسی و تحقیق بیشتر در این زمینه بپردازد.
    جلالی با بیان اینکه امشب اعضای کمیسیون امنیت ملی مهمان وزیر امور خارجه هستند، گفت: در این نشست برخی مسائل مهم سیاست خارجی مورد بحث و بررسی قرار می گیرد.

 

حراج واقعی کلیه!

روزنامه جام جم صفحه 11

گزارشی از بازار خرید و فروش کلیه

نویسنده: مریم خباز

  چهره آفتاب سوخته اش را به سمت آسمان بلند می کند و زبان بزرگش را در دهان می چرخاند و می گوید هرچه خدا بخواهد. 26 ساله است و برای کار مهمی به اینجا آمده، دستش را به پهلویش می گیرد و گوشه کت مندرسش را بالامی زند و با ضرباتی به آن می گوید که همه امیدش به این است.
    کلیه اش را می گوید؛ همان جسم کوچک لوبیاشکلی که حالاتمام امید و آرزوی او برای رسیدن به زندگی بهتر شده است.
    می گوید از شر این کلیه که خلاص شوم، از شر زنم هم راحت می شوم و دیگر غرولندهای او را نمی شنوم. آخر همسرش از او مهریه اش را خواسته است و او هم که آهی در بساط ندارد، تنها دارایی اش را به حراج گذاشته تا دیگر غرورش نشکند. این را که می گوید، سرش را چند بار تکان می دهد و می گوید هرگز فکر نمی کرده است که عاقبتش این چنین شود و زندگی ای را که با عشق شروع کرده، به این راحتی از دست بدهد؛ اما سعید از یک چیزی خوشحال است و آن این که تنها آدمی نیست که به این روز افتاده است. او تعریف می کند که جوان 24 ساله ای را می شناسد که به خاطر یک سوءتفاهم و برای این که بدهی رفیقش را پرداخت کند، ندانسته تراول چک های قلابی ای را به بانک برده و مسوولان هم وی را دستگیر کرده اند و او حالابرای خلاصی از زندان، همین تصمیم را گرفته است. او الان با قرار وثیقه آزاد است تا بیاید و کلیه هایش را بفروشد و کارش را ردیف کند.
      عجایب هفتگانه
    سرنوشت سعید البته تنها منحصر به خودش نیست؛ چون مثل او آدم های زیادی پیدا می شوند که با تنگی روزگار، دست و پنجه نرم می کنند و جز فروش اعضای بدن، چاره ای نمی یابند. حمید هم صاحب یکی از آن آگهی هایی است که دل آدم را به درد می آورد. او به خاطر مشکلات مادی ، کلیه اش را به مزایده گذاشته تا مگر بتواند با چند تومان گران تر فروختن، چند میلیون بیشتر برای مرهم گذاشتن بر چاله های زندگی اش اختصاص دهد؛ اما داستان زندگی مردی که گرفتار زنی زیاده خواه شد تا به هر ترتیب ممکن خودرویی تهیه کند نیز از آن عجایب روزگار است. مرد که با تقاضای همسرش برای فروش یک کلیه روبه رو شده، دست به دامان دادگاه شده تا مگر آنان گواهی دهند که وجود کلیه در بدن مرد واجب تر از خودروی سواری است.
     تهران، شهر سوداگری
    اگر در گذشته آگهی های ریز و درشت ثبت شده چسباند ه شده بر باجه های تلفن، تعجب ما را برمی انگیخت؛ اما الان با دیدن آدم های پلاکارد به دستی که می گویند خواهان فروش کلیه اند و دیدن دلال های جورواجور سبیل کلفتی که انواع و اقسام مشتری ها را می شناسند هم تعجب نمی کنیم. پاتوق حرفه ای های خرید و فروش کلیه هم خیابان فرهنگ حسینی است. این خیابان برای کسانی که از مشکل نداشتن کلیه رنج می برند، خیابانی غریبه نیست. اینجا از دیرباز به علت وجود انجمن حمایت از بیماران کلیوی به محل رفت و آمد بیماران دیالیزی و مشکل دار تبدیل شده است و محل مناسبی برای معاملات این چنینی به حساب می آید. اگر چه در دهه های گذشته بیشتر پیوند ها و اهداهای کلیه به بیماران از سوی افراد آشنا و خیر انجام می شد؛ ولی امروزه سوداگری و فشار های اقتصادی سبب شده تا بازار خرید و فروش کلیه در ایران گرم شود و با افزایش تعداد بیماران کلیوی، پای دلال ها نیز به این عرصه باز شود. هرچند در سال های گذشته برای جلوگیری از سوداگری در خرید و فروش کلیه، انجمن حمایت از بیماران کلیوی تلاش کرده است به عنوان تنها مرجع پیوند و اهدای کلیه از بروز ناهنجاری در این عرصه جلوگیری کند؛ ولی بسیارند کسانی که با استفاده از خلاهای قانونی، تنها به سود خود می اندیشند و جان افراد را معامله می کنند.
       بازار خرید و فروش کلیه در پایتخت
    سجاد و همسرش در حیاط باریک انجمن با یک گیرنده صحبت کرده اند. آنها تقریبا 25 ساله هستند و بدهی های قابل توجهی دارند. سجاد با اشاره به احتمال دادگاهی شدنش به علت شکایت طلبکاران، می گوید: خانواده ما دادگاه رفتن را بسیار بد می داند. آنها به سمت یکی از کلینیک های انجمن که دو خیابان دورتر است، می روند تا اولین بخش از آزمایش های تطابق را انجام دهند. ناصر، پدر گیرنده آنان را همراهی می کند. او می گوید: «کلیه های فرزندم از وقتی به دنیا آمد، اختلال دارد، ولی دکتر های شهر ما متوجه این موضوع نشدند. او از 9 سالگی تا امروز که 15 سال دارد، دیالیز می شود. هزینه های آزمایش ها به عهده اوست، حتی اگر نتیجه منفی باشد و او یک فرد پولدار نیست و قرار است برای این عمل وام بگیرد.» اینها جملاتی است که لویی امبر در سال 2008 در مجله لاکروا منتشر کرده است. او می نویسد: «چندصد متر پایین تر از هیاهوی میدان ولیعصر، کوچه ای به چشم می خورد که نام آن حسینی است. تقریبا در جای جای دیوارهای این کوچه، کاغذ هایی به رنگ های مختلف چسبیده است که روی آنها شماره تلفن و گروه خونی متقاضیان یا دهندگان کلیه دیده می شود. اینها بیشتر بیماران کلیوی هستند که به دنبال یک دهنده برای پیوند اعضا می گردند یا برعکس دهندگانی هستند که به این طریق مشخصات خود را به بیماران می دهند؛ به طوری که گاهی تعداد دهندگان بیشتر از گیرندگان است. در اینجا (انجمن حمایت از بیماران کلیوی) تقریبا هرساله 2000 پیوند کلیه انجام می شود. این انجمن رابط میان اعطاکنندگان عضو پیوندی و گیرندگان آن است که بیشترشان همدیگر را نمی شناسند. قیمت یک کلیه حدود 3000 یورو است؛ یعنی دست کم حقوق یک سال و نیم یک کارمند. دولت یک چهارم این هزینه را می پردازد و بقیه به عهده انجمن و شخص گیرنده است.»
        سیاست های غلط
    مدیرعامل انجمن خیریه حمایت از بیماران کلیوی کشور، نیازهای مالی و مشکلات اقتصادی مردم را عامل تشدید بازار سیاه خرید و فروش کلیه می داند. هاشم قاسمی، با اشاره به مصوبه سال 75 دولت مبنی بر اهدای مبلغ یک میلیون تومان به اهداکنندگان کلیه به بیماران دیالیزی و پیوندی در قالب طرح هدیه ایثار می گوید: از همان سال 75 تاکنون بارها اعلام کرده ایم که چنین مصوبه ای نه تنها کمکی به بیماران پیوندی نکرد که بعکس موجب تشدید بازار سیاه خرید و فروش کلیه در کشور شد.
    مدیرعامل انجمن خیریه حمایت از بیماران کلیوی با تاکید بر این که فروشندگان کلیه کسانی هستند که دچار مشکلات مالی بوده و تنها راه را فروش یک عضو حساس و مهم از بدن خود می دانند، می افزاید: اگر از همان ابتدا مبلغ یک میلیون تومان به بیمار نیازمند پیوند داده می شد تا او نیز با افزودن مبلغی به آن، به نوعی هزینه های فرد اهداکننده را بپردازد، الان با چنین معضلی مواجه نبودیم.
    اگر در گذشته آگهی های ریز و درشت بر باجه های تلفن، تعجب ما را برمی انگیخت اما الان با دیدن آدم های پلاکارد به دستی که می گویند خواهان فروش کلیه اند تعجب نمی کنیمرئیس انجمن حمایت از بیماران کلیوی با اشاره به افزایش خرید و فروش کلیه در کشور تصریح می کند: اختصاص هدیه ایثار با مبلغ یک میلیون تومان به افرادی که کلیه خود را اهدا می کنند گرچه با نیت خیر انجام شد موجب افزایش تجارت کلیه در بازار آزاد شد که در این زمینه از سوی انجمن بیماران کلیوی اعتراض شدیدی به این امر صورت گرفت زیرا وارد شدن منفعت مالی در این میان موجب شد که آمار اهداکنندگان کلیه از خانواده و خویشاوندان درجه اول که شاخه اصلی پیوند کلیه محسوب می شود به کمتر از 5 درصد برسد و اگر این امر به همین روال گسترش یابد شاهد از بین رفتن همین آمار اندک یا حتی رواج خرید و فروش کلیه بین اعضای خانواده نیز خواهیم بود.
    ولی آیا واقعا پرداخت پول به بیمار کلیوی راه حل مشکل است؟ یا از ابتدا امکان آن بود که به نحوی بهتر عمل کرد؟ شیوه ای که اکنون بسیاری دنبال آن هستند ولی در این آشفته بازار کمتر توفیقی به دست می آورند. پیوند از افراد مرگ مغزی شده!
    ایران باز هم یکه تاز
    لویی امبر معتقد است، از نظر پیوند اعضای بدن، ایران تنها کشوری است که به طور رسمی به اعطاکنندگان عضو پیوندی پول می پردازد و البته با ممنوع کردن دسترسی افراد خارجی به این سیستم، به شیوه ای رفتار شده تا جلوی توریسم پیوند اعضا گرفته شود. این حالت از سوی برخی کارشناسان جهانی مورد تحسین قرار گرفته؛ ولی بسیاری دیگر آن را محکوم کرده اند. در فرانسه، کلیه یک شخص سالم فقط به یکی از اعضای خانواده یا به شخصی که بیش از 2 سال با دهنده زندگی مشترک داشته، اهدا می شود. پیش از عمل، کمیسیون متشکل از کارشناسان حق آزادی طرفین را بررسی می کنند و در نهایت هم هیچ پولی رد و بدل نمی شود.
    تجارت مرگ در چین
    اما اوضاع در چین کمی عجیب تر و چندش آورتر است. مسوولان این کشور بتازگی به وجود توریسم پیوند اعضا در این کشور اعتراف کرده اند. این برای نخستین بار است که پکن تایید می کند اعضای بدن اعدام شدگان در این کشور به خارجی ها فروخته می شود، بیشتر عضوهای بدن که در چین فروخته می شود، از اجساد زندانیان اعدامی است.
    در این میان، سال گذشته میلادی، کابینه پاکستان طرح ممنوعیت فروش اعضای بدن را تصویب کرد. به همین منظور شوکت عزیز، نخست وزیر وقت پاکستان دستور داد تا این طرح با جدیت بیشتری در مجلس مورد بحث قرار بگیرد. این طرح برای نابود کردن مافیای تجارت اعضای بدن انسان در این کشور لازم است. به واسطه این طرح، مجوز پزشکانی که در این کار دست دارند، برای همیشه لغو می شود و برای افرادی که در این تجارت دست داشته باشند، دست کم 3 سال زندان و 300 هزار روپیه جریمه نقدی در نظر گرفته می شود. البته این طرح در حالی در این کشور مطرح شده است که پیشتر چوهدری افتخار محمد، رئیس دیوان عالی کشور پاکستان اعلام کرده بود که این کشور، مرکز تجارت اعضای انسان است. این در حالی است که ساکنان روستای شجاع آباد در ایالت پنجاب برای رفع گرسنگی و فقر مجبور به فروش اعضای بدن خود شده اند. در پاکستان هر کلیه به قیمت بیش از 200 روپیه معادل 3350 دلار خرید و فروش می شود.
      چند آمار
    در این میان، سازمان بهداشت جهانی تخمین می زند که سالانه 21 هزار پیوند کبد در جهان صورت می گیرد؛ اما تعداد متقاضیان پیوند کبد دست کم 90 هزار نفر در سال است. نیاز به کلیه نیز این روز ها بسیار زیاد بوده و باعث رونق گرفتن قاچاق اعضای بدن شده است. در این میان، افراد ثروتمند نیازمند کلیه که با عنوان گردشگران پیوند شهرت دارند، به کشور های فقیر می روند و اعضای بدن مردم فقیری را که نیاز به پول دارند، خریداری می کنند؛ اما فقر سبب می شود که گاه قیمت ها آنچنان پایین بیاید که حتی به درد افراد فقیر نیز نخورد؛ به طوری که یک اهداکننده کلیه در آفریقای جنوبی، کلیه خود را تنها به قیمت 700 دلار واگذار کرد.
    این در حالی است که با توجه به آمار سازمان بهداشت جهانی، قیمت یک کلیه حدود 30 هزار دلار است. در این بین، خریداری اعضای بدن به دلیل رعایت نکردن مسائل بهداشتی و نبود قانون های حمایت از اهداکنندگان اعضا در بسیاری از کشورهای جهان ممنوع است؛ اما با وجود این، سود سرشار حاصل از خرید و فروش اعضای بدن آنچنان زیاد است که بازار های سیاه تجارت اعضا بدون در نظر گرفتن این قوانین، داغ داغ است.
      توریسم پیوند اعضا چیست؟
    توریسم پیوند اعضا (transplant tourism) به این معنی است که مثلافردی از آمریکا به پاکستان می آید و همان جا یک کلیه برای خود می خرد و تحت جراحی پیوند کلیه قرار می گیرد. از آنجا که خدمات درمانی در غرب گران تر است و همچنین اعضای پیوندی در کشورهای جهان سوم راحت تر به دست می آید، بیماران زیادی از کشورهای ثروتمند به سوی کشورهای ارزان تر می آیند تا جراحی پیوند اعضا را در آن کشورها انجام دهند. در نتیجه سود زیادی در توریسم پیوند اعضا وجود دارد که مافیای پیوند اعضا را به سمت خود می کشد. در ایران به سبب این که پیوند کلیه فقط بین افراد با ملیت یکسان آزاد است و بین 2 نفر با ملیت متفاوت ممنوع است، امکان فروش کلیه به اتباع غیرایرانی ممنوع و بسیار نادر است. فعالیت مافیای پیوند اعضا در هند، پاکستان و کشورهای اروپای شرقی، رونق دارد. مشتریان اصلی پیوند غیرقانونی عضو را ساکنان متمول کشورهای عربی و کشورهای غربی تشکیل می دهند که به دلیل ارزان بودن کلیه، به هند و پاکستان و کشورهای اروپای شرقی سرازیر می شوند. اهدای کلیه در کشورهای غربی کمتر معنی می دهد؛ به این سبب که در کشورهای پیشرفته، منبع اصلی تامین کلیه برای پیوند، از بیماران مرگ مغزی است. در کشورهای توسعه نیافته به دلیل از دست رفتن بیماران مرگ مغزی، انسان های زنده منبع تامین کلیه هستند.
    البته در کشورهای غربی هم اهدای عضو صورت می گیرد. نمونه جالب اهدای عضو گروهی در استرالیاست که اعضای آن کلیه هایشان را به طور رایگان اهدا می کنند. این گروه با نام Jesus Christians، اگرچه اعضای بسیار کمی دارد؛ اما بسیار مشهور است. شهرت آنها برای کارهای غیرمعمولی است که انجام می دهند. مثلاسال 1983 اعلام کردند: برای هر خانواده یا کارگاهی که بخواهد، حاضرند یک روز رایگان کار کنند. 6 نفر از جوان ترین اعضای این گروه 1000 مایل در بیابان های استرالیا پیاده روی کردند و بیش از نیمی از اعضای این گروه، کلیه هایشان را به بیماران کلیوی اهدا کرده اند.

 

/ 0 نظر / 6 بازدید